YaLnızKız

Genç Bir Kzın Hikayesi

Yalnızdı hep,onca insan arasında yalnızdı.Hani dersin ya;”Bağırsam soluksuz kalana dek,yine de hiçkimse duymaz çığlıklarımı.” iÅŸte o da aynısını hissediyordu,bağırsada hiçkimse duymayacaktı,kimse dönüp bakmayacaktı bile…
Hiçbirzaman adam yerine konulmadı o,hiçkimse gelipte onun fikrini sormadı birkez bile.İçine kapanıktı ama kimse sormadı bu dalgın bakışlarını,susuşlarının sebebibini hiçkimse sormadı.
Hiç derdi yok muydu bu kızın,vardı tabii..Ama hiçkimseye anlatmadı,hiçkimseyle dertleÅŸmedi,Söylese ne olacaktı ki hiçkimse duymayacaktı zaten.Kendisiyle konuÅŸurdu,tanıdıktı bu ses,içini rahatlatıyordu bazen…
Sessizliği severdi aslında,yalnız kalıp sadece kendisini dinlemeyi,bazen de korkuyordu ölüm sesssizliği zannederdi ve yine yalnız ölmekten çok korkuyordu,hani biri olsaydı yanında konuşmasa da yalnız değildi ya yeterdi derdi hep.
Sorunlarıyla tek başına yüzleÅŸmek,dertlerine kendisi çözüm bulmak olgunlaÅŸtırmıştı onu.İçinde tek korkusu vardı “keÅŸke” demek,hiç sevmezdi bu kelimeyi,hiç sevmezdi piÅŸmanlığı ve bu kelimede piÅŸmanlığın sembolüydü ona göre….
Aşık olmak nedir bilmezmiÅŸ meÄŸer üniversite’ye baÅŸladığı ilk gün anladı bunu genç kız.Onu ilk görüşte kalbi acıdı sanki,hani yerinden çıkacakmış gibi…Günler geçti,aylar geçti sevgisi hep arttı gün geçtikçe daha çok seviyordu onu.Hergün okula giderken topluyordu cesaretini gidip söyleyecekti onu nekadar çok sevdiÄŸini,ne kaybederdi ki en azından içinde kalmayacaktı belki de ilk defa içindekilerini anlattığı için kazanacaktı hep böyle derdi de giderdi okula ama onu görünce çekinir utanırdı.ArkadaÅŸlıkları vardı iÅŸte bunu kaybetmek istemiyordu,onu çok seviyordu ama söyleyemiyordu.
ArkadaÅŸlığına güvendiÄŸi ve sevdiÄŸi çocukla da ortak olan arkadaÅŸları vardı.Bu meseleyi en azından ona açabilirdi,belki de akıl verir yol gösterirdi.Dostum derdi ona,içindeki yangını dost bildiÄŸine anlatmaması zaten yeterince zordu. Herzamanki gibi gezerken yine yollarda,açıldı genç kız dostuna…Düşündüğü gibi olmadı,dostu ÅŸaşırmamıştı çünkü o zaten biliyordu içindeki yangını ve o kalbin kimin için attığını…Ona açılması gerektiÄŸini gecikirse çok üzüleceÄŸini söyledi eÄŸer bunu karşısında yapamıyorsa bir kağıda yazıp vermeliydi ama birÅŸekilde anlatmalıydı bunu.
Genç kız sonunda karar verdi,dostu haklıydı bir kağıda dökebilirdi sevgisini küçücük bir kağıda sığdırmaya çalışabilirdi ama bunu ona veremezdi,utanıyordu.Ona vermektense defterinin arasına koyacaktı onu göreceÄŸinden emindi genç kız,ertesi gün sınav vardı ve elbet defterini de açacaktı böyle düşünmüştü genç kız.Düşündüğünü de yaptı özenle yazdığı kağıdı defterinin arasına bıraktı…
İçi içine sığmıyordu,belkide hayalleri gerçekleÅŸecekti,kağıdı koyduktan hemen sonra dostunun yanında aldı soluÄŸunu. Bütün gece boyunca ona anlattı,ertesi günün hayallerini kurmaya baÅŸladı,ve dostu onun ilk defa gözlerinin güldüğüne ÅŸahit olmuÅŸtu…
Ertesi gün erkenden gitti okula ve iÅŸte orda yaklaşıyordu sevdiÄŸi,geldi gülümsedi ve “Günaydın minik serçem,sınıfta görüşürüz…” dedi ve gitti… Minik serçem derdi hep yine öyle söyledi herzamanki gibi.
Kalbi kırıldı,hiçbirÅŸey olmamış gibi nasıl davranabilirdi ki! DOSTU DA YOKTU YANINDA Ä°HTÄ°YACI VARDI AMA O YOKTU…Umutları tükendi o sevmiyordu ve gelip bunu açıklamadı bile artık kendinden de nefret ediyordu bu kız,bir sevgiyi bile haketmiyordu ve kimse ona deÄŸer vermiyordu.
İşte bu kız okulun altıncı katından attı kendini bir anda boşluğa bıraktı bedenini,onca insanın gözü önünde ve hiçbir sözü dinlemeden kendinden emin attı kendini ve bunu yaparken eminim ki hiç korkmamıştı bu genç kız.Sonsuzluğa uçtu.
Onun ölümü birçok insanı da üzdü tabii,baÅŸta ailesi olmak üzere,arkadaÅŸları ve o genç…Bir tek dostu dediÄŸi tahmin edebiliyordu bu intiharın sebebini ama hiçkimseye söyleyemedi.
Genç çocuk o gün eve gitti,kafasında bir sürü soru vardı,minik serçesi yoktu artık.Genç sonunda gördü pembe bir kağıda özenle yazılmış minik serçesinin el yazısını…Elleri titreyerek açtı kağıdı:
“Öyle bir an gelir ki keÅŸke deriz hani,iÅŸte bu sen olmayasın diye yazıyorum.Åžuana kadar hiçkimseye seni seviyorum demedim.. Sen ilksin ve son ÅŸansımsın,SENÄ° SEVÄ°YORUM…
Minik Serçen”
Genç çocuk yıkılmıştı,çünkü o da minik serçesini çok seviyordu ama birtürlü cesaretini toplayıp bunu söyleyemiyordu, sırf geç okunmuÅŸ bir kağıt ve ertelenen sözler için bir aÅŸk daha gömülmüş oldu ve olan gencecik bir bedene oldu….
Veee ÅŸimdi…Çocuk ÅŸuan yepyeni bir iliÅŸkide geçmiÅŸi unutmuÅŸ durumda….serçenin dost dediÄŸi insanda hala kendisini suçlamakta…..
Mekanın cennet olsun biricik arkadaşım,hani derdin ya, “ya bu kadar yazı yazıyorsun da bi beni anlatan bir yazı yazamadın diye..” bak bu sana..Senin hikayen.Beni affet ne olur…Seni çoook özledim…!
Dostun….