kanın son damlası ile ne yapılır

her zamanki gibiydi hayatı bir deÄŸiÅŸiklik yok. Elinde sadece kalbinde yaÅŸattığı hayaller içinden geçen düşler ve bomboÅŸ bir hayat vardı …O gün herÅŸeyden habersiz çıktı evden yolda bir çay içmek için oturduğı kafede gördü ilk onu nerden bilirdi hayatını deÄŸiÅŸtirecek onun tüm acizliklerini birden gözönüne çıkaracak o meleÄŸi göreceÄŸini.Bilsey di gidermiydi hiç?… Takip etti onu taki evini bulana kadar aradan bir zaman geçti ve defalarca çıktı karşısına konuÅŸmak için gösterdiÄŸi çabayı belki biraz hayatı için uygulasa o da mutlu olabilirdi.Ama bilmiyordu çarÄŸtığı kaya sert , uÄŸradığı adres yanlıştı. her seferinde aldığı ret cevabı onu yıldırmıyor ve yeniden denemek için bir ÅŸansının daha olduÄŸunu düşünüyordu. Vardı belki kim bilir?. En sonunda karar verdi kalan son parası ile takım elbise alıp çiçeÄŸi ile beraber kapısına dayanacaktı bu kez.Belki yumuÅŸar, belki güler bir yüz gösterir, beli bu sefer? diye sorardı kendine kapıya dayandı ve zile bastı içindeki korkuları yenerek. O pencereden görmüştü geldiÄŸini kapıyı açtığı zaman hazırdı sinsi plan.Bizimkini eve davet etti ve ilk defa yüzüne gülümsedi.Bizimki artık iyice cesaretlenmiÅŸ o da artık inanmıştı kız birkaç dakika müsade isteyip tlefona sarıldı hemen ve arkadaÅŸlarına haber verdi durumu aradan geçen bir kaç dakika arkadaÅŸlarının eve baskın yapması için yeterliydi.Bizimki hiçbirÅŸey anlayamadı arkadaÅŸlarıyla münakaÅŸaya girip temzi bir sopa dayak yediÄŸi gibi sokaÄŸa atıldı ama yıldırırmıydı bunlar bizimkini?. hayır yılmadı ‘aÅŸk’ tı bu iÅŸte hani herkesin içinde birden bağımak gelir ya içinden, hani umutla beklersen hayatının dönemeç noktasını o zaman geldiÄŸinde heyecanına hep yenik düşersin ya bu oydu iÅŸte herkese herÅŸeye verecek bir sözü bir cevabı olan bizimki bu sefer yapamıyordu söyleyemiyordu sevdiÄŸini ne kadar haykırırsa haykırsın duyulmuyordu sesi…Ama o gülmüştü bir kere yüzüne sahte de olsa gülmek ona umut vermiÅŸti.Denedi bir kere daha ÅŸansını ve bu kez tablo deÄŸiÅŸik deÄŸiÅŸikti bu sapığı yok etmelilerdi. Ölmeliydi bu kez…Kağının önüne geldiÄŸi zaman onu kötü bir sürpriz bekliyordu.O arkadaÅŸlarıyla evde oturuyordu. kapıyı çaldığı zaman içindeki o gülücük gözlerinin önüne geliyor ama kapının ardında onu bekleyen ise kendini gösterdiÄŸi zaman ne kadar ürpertici olduÄŸunu gösteriyordu . ‘O’nun arkadaÅŸları sokaÄŸa çıkarıp bizimkini fena bir ÅŸekilde dövdüler.Ama bizimki yediÄŸi her yumrukta ona bakıp seviyorum deyip haykırıyordu en son dayanamayan biri silahını çekip bir el ateÅŸ etti. Etrafı derin bir sessizlik kapladı. galiba en ağır darbe bu sefer gelmiÅŸti. Bizimki sona geldiÄŸini hissetti ve son bir defa daha görmek istedi onu halbuki! nolurdu sevilseydi, yaÅŸamadığı duyguları onda tatsaydı, hakkı yokmuydu buna? ‘O’nunla o ÅŸekilde gözgöze geldiÄŸi an iÅŸte o zaman ölmüştü bizimki o kahkalar atıp gülüyordu.Ama bu sefer bizimki mutlu deÄŸildi bu gülücük onu dahada öldürüyordu. bizimki son kuvveti ile duvara yanaÅŸmak istedi hrekles merakla bakıyordu ona!
- acaba bu sefer ne yapacak be deli ?
kanının son damlası ile duvara ‘SENÄ° SEVÄ°YORUM’ yazdı ve orada canverdi…
‘O’ bunu görünce ÅŸaşırdı belkide durumun ciddiyetinin farkına vardı ve aÅŸağıya indi hızlı adımlarla.Ama bu sefer geç kalmıştı.Zaten artık ne yapabilirdi ki? daha ne kadar üzebilirdi? bizimkinin başında oturup aÄŸladı sarıldı ona hissettiÄŸi sıcaklık neydi acaba? bir ‘ KEÅžKE’ mi? yoksa ölümün sıcaklığı mı? herÅŸeyin için geç kalındı ve otobüs çooktan yol aldı…